Zemlje

U ciklusu Zemlje Hari Ivančić istražuje samu kožu i koru svijeta. Njegove slike nisu pogled na pejzaž – one su uranjanje u njegovu tvar, njegovo pamćenje, njegovu tišinu. Boja je gusta, gotovo zemljana, nanešena u slojevima koji se preklapaju, stružu i dišu. Taj sloj po sloj – crvena, siva, bijela – pretvara platno u reljef, u brazdu, u otisak trajanja. U tim radovima zemlja više nije prizor koji promatramo, nego polje koje osjećamo. Hrapavost površine nosi težinu rada i gestu stvaranja, dok struktura slike podsjeća na arheološki presjek — otkrivanje slojeva vremena i materije. Kroz ritmove horizontalnih poteza, kroz brazde i rasjeke, Ivančić bilježi ono što je Tonko Maroević nazvao 'težačkom odlučnošću' – energiju koja iz tla prelazi u sliku. Izložba Zemlje okuplja slike koje oblikuju jedinstvenu topografiju – prema Tonku Maroeviću 'isječke beskraja', prostor između pigmenta i značenja pomoću kojih gledatelj uranja u boju, u njezinu dubinu i protok, u organske napone koji čine svijet živim. Ivančićeve Zemlje podsjećaju nas da krajolik nije samo vanjski svijet, nego i unutarnji sloj – koža, korijen i sjećanje koje nosimo u sebi.